Ik heb de instellingen gewijzigd en nu kunnen ook niet-Bloggers reageren. Ik had een tijdje terug als reactie op een schokkend gore 'comment' zeer strenge instellingen gekozen. Ik heb het nu wat minder streng ingesteld, naar ik hoop zonder de deur weer open te zetten voor ongekende smerigheid. 
Vaak begrijp ik mezelf niet. Ik kocht dit boek afgelopen vrijdag, voorafgaand aan een lezing van Sarah Waters in de Amstelkerk. Had ik niet al Affinity gelezen, wat niet echt uitnodigde tot meer Waters? Toen het toch nog eens geprobeerd met Fingersmith, wat ik zelfs halverwege terzijde heb gelegd? 
Dit had ik ook nog gelezen, maar nog niet hier gemeld. Het activeert namelijk een lange gedachtegang (over die tussen-n twijfel ik met velen) en die heb ik nog niet af. De gedachtegang gaat over genres en de nadelen van het indelen in genres. Dat sluit weer aan bij Doris Lessing, die had het hier namelijk ook even over toen ze vorig jaar Amsterdam bezocht en al mijn gedachten daarover zitten nog steeds meer in mijn hoofd dan in mijn geschreven woord.
Bij de dood van An Rutgers van der Loeff schreef Joke Linders "Met haar dood verliest de jeugdliteratuur een pionier die kinderen serieus nam en wier boeken zullen voortleven". Is dat echt zo? Ik lees nu Vals spoor in Waterland uit 1967 (gisteren bij iemand uit de kast gepikt omdat het in Edam speelt en daar ligt familiegeschiedenis) en ik vermaak me, zeker, maar zie ook hoe gedateerd het boek is en kan me haast niet voorstellen dat een kind nu het met plezier zou lezen.
Auster staat al twee decennia bij mij zeer hoog aangeschreven. City of Glass heb ik jaren geleden als roman gelezen, naar deze grafische bewerking was ik erg beniewd. Ik vind het mooi en toch spreekt het me niet aan. Voor mij beperkt het getekende de leeservaring in plaats van dat het toevoegt. Geef mij maar de oorspronkelijke roman. 
Mensen, wat een intens heerlijk boek. Een écht boek, geen liflafje; allerlei verhaallijnen die elkaar op verrassende punten kruisen, soms bijna onmerkbaar. Eén keer bladerde ik nog eens het hele boek door, ik wist zeker dat ik op een kruispuntje zat, maar kon de eerdere lijn niet meer goed bepalen. Het duurde, ik dacht dat ik me had vergist, was ik soms in de war met dat andere boek dat ik net had gelezen? Het liet me niet los, ik meende me nog iets te herinneren en ja! Gevonden! 't Was wel een verwijzing binnen het boek. Zo'n boek is het, het grijpt allemaal zo intelligent in elkaar. Een prachtboek. Het begint met een epiloog en eindigt met een proloog. Het gaat ergens en nergens over. Over "Life, the Universe and Everything". Het relativeert het gezwoeg in de zware klei. Het leert je de mensheid haten en liefhebben.| Ангел По небу полуночи ангел летел, И тихую песню он пел, И месяц, и звезды, и тучи толпой Внимали той песне святой. Он пел о блаженстве безгрешных духов Под кущами райских садов, О Боге великом он пел, и хвала Его непритворна была. Он душу младую в объятиях нес Для мира печали и слез; И звук его песни в душе молодой Остался - без слов, но живой. И долго на свете томилась она, Желанием чудным полна, И звуков небес заменить не могли Ей скучные песни земли. 1831 | The Angel At midnight an angel was crossing the sky, And quietly he sang; The moon and the stars and the concourse of clouds Paid heed to his heavenly song. He sang of the bliss of the innocent souls In heavenly gardens above; Of almighty God he sang out, and his praise Was pure and sincere. He bore in his arms a young soul To our valley of sorrow and tears; The young soul remembered the heavenly song So vivid and yet without words. And long did it struggle on earth, With wondrous desire imbued; But none of the tedious songs of our earth Could rival celestial song. |
Capote schrijft pure esthetiek. En zoals hij jongleert met volgorde, steeds word je bij de les gehouden, geen voor de hand liggende zinnen bij Truman.  | Ik las The History of Love vorig jaar in de ring van MaaikeB. Foers Extremely Loud, etc. heb ik niet gelezen, maar er schijnen nogal wat overeenkomsten tussen die twee boeken te zitten. |  |
Dit boek heeft even bij mij gelogeerd en zo heb ik er eerst wat in gelezen en toen verder gebladerd, uit nieuwsgierigheid, omdat het vooral de tijd die ik niet in Nederland woonde bestrijkt. Ik vond vooral de beginjaren interessant, het gesjacher van Ruis om een poot aan de grond te krijgen bij de omroepen en dan vooral op tv. Het is 'm gelukt, dat is bekend. Wat een leven, zo zielloos vond ik het, zo'n jachtige aaneenschakeling van activiteiten.
Een memoir lees ik niet vaak. Fox schrijft een zeer persoonlijk, maar niet melodramatisch verhaal, vooral over zijn ziekte, Parkinson op jonge leeftijd, en hoe dit zijn levenshouding veranderde. Ik had een slapeloze nacht en het boek was zeer welkom. Ik vraag me wel af wie de beste man heeft verteld dat "Schuyler" Nederlands zou zijn voor scholier/docent. Een van zijn dochtertjes krijgt die naam. Het lijkt eerder op het Duitse "Schüler" in zeer eigenzinnige spelling. Rare taalgebruikers, die Amerikanen. Daarin staan ze dan weer niet alleen.  | Ik probeerde een Mulisch en kwam niet ver. Wat is het toch dat zo'n boek me in no time mateloos irriteert? Ik las "Wat er toen had plaatsgevonden, moet het begin van haar dood zijn geweest, die nu kwam als een bezegeling"; werkelijk, hoe krijgt de man het uit zijn pen. |  |
Crisis, ik ben gewond en kan slechts korte tijd achterelkaar lezen (en eigenlijk helemaal niet, maar dat is levend dood, dat doen we niet). Godin zij dank zijn er luisterboeken en de cassettes van Carey voorgelezen door Gianfranco Negroponte lagen al lange tijd op me te wachten. Ik leer allerlei nieuwe woorden, no thanks to an adjectival bramble violator.
Vorig jaar kon ik een quiz op het forum van de boekenvriendjes niet weerstaan, ik raadselde mee en ik won. Waarom mijn antwoord goed was, heb ik nooit begrepen, maar ik hield er wel een exemplaar van Wieringa's Joe Speedboot aan over. Er is veel publiciteit gegeven aan het boek, ervan gehoord had iedereen, het sprak mij geheel niet aan en aangezien we in een luxe tijd leven, waarin je veel keuze hebt uit aantrekkelijke boeken, was ik ook geheel niet geneigd het boek te gaan lezen. Tot het dus bij me op de deurmat viel omdat ik een raadseltjesjunk ben.| Facit: |  |
Het is boekenweek, ik wilde deze eerst aan me laten voorbij gaan, ben toen toch gezwicht en kwam thuis met deze roman van Van Toorn. Ik had er vorig jaar hier iets over gelezen, dat was in het achterhoofd blijven hangen en kwam weer naar het voorhoofd toen ik bij de boekhandel om de hoek stond te neuzen en te dubben wat het nu zou worden. | Michael Moore is sarcastisch. Hij is ook geestig, welbespraakt en goed geïnformeerd, maar bovenal sarcastisch en daar is de lol op een gegeven moment vanaf. Bij mij althans. Met sarcasme overtuig je geen mensen, je vormt hooguit een sterkere band met degenen die het toch al met je eens zijn. |  |
Poignante verhalen. Ik heb ze helaas niet allemaal gelezen, ik had het boek gekocht om cadeau te doen en sneakte in korte tijd van verhaal naar verhaal. 
Vorig jaar las ik South of the Border, West of the Sun en ik vond het niks. Heel niks. Dat was een grote teleurstelling, zo veel mensen zijn positief over Murakami, de een gematigd, de ander laaiend enthousiast, ik had weer verwachtingen. South of the Border, West of the Sun was vertaald door Philip Gabriel. Een medelezer suggereerde dat een Murakami vertaald door Jay Rubin misschien beter bij mij zou aanslaan. Zelf vermoedde ik dat het aan andere aspecten dan aan de vertaling lag, maar je weet dat nooit zeker.
Een Penguin-jubileumboekje dat ik tijdens een weekje London las. De gedachten hierover moet ik nog op een rijtje zetten.
"Read by the author."
Via boekwinkeltjes.nl wist ik dat een exemplaar van dit boek verkrijgbaar was bij een Amsterdamse antiquair. Erheen, gekocht, cadeau voor iemand die in de Pijp de lagere school bezocht, ruim een kwart eeuw na Piet Bakker, toen het daar misschien iets minder groezelig was, maar deze Vrijmoedige Herinneringen zullen toch veel herkenning oproepen.
Dit is mijn eerste vangst, in het wild, van een BookCrossing-boek! Ik ben er speciaal voor op jacht gegaan, omdat ik wilde jagen, niet omdat ik dit boek per se wilde.
In het kader van de januari-uitdaging ben ik in januari begonnen Le Grand Meaulnes van Alain Fournier te lezen. In het Frans, wat in mijn geval veel opzoeken en me verbijten betekent. Ik kan het niet uitstaan dat ik de Franse taal minder goed beheers dan bijvoorbeeld Engels. Frans lezen moet hier verandering in brengen. Het was misschien een wat ambitieuze keuze, maar toch zeker alle inspanning waard. Het volgende, minder hoog gegrepen boek kan zo alleen maar een nog plezierigere leeservaring brengen.
Reus is uit. Slaap! heeft me destijds verrast, in Reus komt je eenzelfde prettige gekte tegen, een alledaags koorddansen op het normale lijntje, hup, zwiep de ene kant op, hoei, façade intact houden. Maya deed dit in Slaap!, in Reus balanceren we met Hannah en via haar met Kim.
De dierenverhalen van Tellegen zijn prachtig, wijs, verrassend, tijdloos. Allemaal mooi.
Dit boek heeft ruim een jaar op mijn nachtkastje gelegen, letterlijk op het nachtkastje. Het kwam met veel aanbeveling, moest tzt terug naar de eigenaar, maar dat had geen haast. Fataal natuurlijk, daar lag het maar, terwijl andere boeken veel pushier waren en dus eerst aan de beurt kwamen.
"Ja hoor, nog steeds de moeite waard. Wel even verzadigd na deel 1 en 2 direct achterelkaar te hebben gelezen, maar zeker niet afgeknapt."
Eerste deel herlezen, terwijl ik het net notabene een jaar geleden nog had gelezen. Maar nu ligt de complete serie hier en ik wilde er eerst weer inkomen. Op basis van het eerste boek lijkt me alle lof voor deze serie terecht. Uitstekende schets van het post-Aquarius tijdperk, stad als personage, bepaald niet slecht geschreven.
