Comment j'ai vidé la maison de mes parents, Lydia Flem

De dood van de moeder moet iets heel vreemds, met niets anders te vergelijken zijn en emoties oproepen die moeilijk te bevatten zijn. Begincitaat, uit een brief van Sigmund Freud aan Max Eitingon van 1 december 1929.

Lydia Flem is psychoanalytica en dat vindt zijn neerslag in deze publicatie. Ik vind het soms geheel over the top, ze vergalloppeert zich dan compleet, emmert lang door en nog eens door en nog eens. Goede inleiding, daarna zo'n vergalopje naar aanleiding van het woord vider. Er wordt naar mijn smaak veel te veel betekenis gelegd in hoe het uiteindelijke leegruimen van het ouderlijk huis wordt benoemd. Het ís een rare, bevreemdende, dwingende activiteit, Flem geeft het nog allerlei extra dimensies met haar semantische uitweidingen. Leeghalen is ook jezelf leeg maken: jezelf blootgeven, jezelf overgeven, je masker afleggen. Hier ben ik te nuchter voor.

Echter meer opgestoken van het boek dan dat ik kan afkraken. Een ieder beleeft ingrijpende momenten op geheel eigen wijze, maar met allerlei overlappingen, soms met die, dan met die en ook met Lydia Flem. Dat gevoel van gêne nu je ineens overal aan mag komen, moet komen, alles moet bekijken, sorteren, bestemmen. Zo indiscreet. Ze noemt ook die andere schaamte, dat je het moet meedelen, de mensen vertellen. Ze zegt het niet, maar je bent de boodschapper van het slechte nieuws en daar helemaal van doordrongen. Dan die omgekeerde wereld, dat je meedeelt en gelijk de scherpte uit het bericht haalt met troostende en sussende woorden.

't Is een dun boekje en dan ook nog veel herhalingen, maar het is ondanks de bij vlagen gezwollen taal pretentieloos en raakt een snaar. Vooral de eerste hoofdstukken hielden mijn aandacht, daarna verwatert het nogal terwijl Flem lijkt onder te gaan in de geërfde boedel.
Het biedt toch steun te lezen hoe een ander iets ervaart en soms instemmend te kunnen knikken, al schud je andere keren verbaasd het hoofd.

The Disappearance, Geneviève Jurgensen

Dit is mijn eerste vangst, in het wild, van een BookCrossing-boek! Ik ben er speciaal voor op jacht gegaan, omdat ik wilde jagen, niet omdat ik dit boek per se wilde.
Het boek en ik bleken geheel incompatibel. Ik heb het een eerlijke kans gegeven, echt. Het onderwerp sprak me al niet zo aan. Een verhaal over persoonlijk verdriet moet echt ijzersterk zijn, wil het mij raken. Het gegeven van de verkeersdood van twee jonge meisjes, de enige dochters van de auteur, vind ik intriest, zo harteloos ben ik nou ook weer niet. Er is echter zo veel verdriet in de wereld, dat weet ik al. Als ik al een boek over zo'n onderwerp lees, moet het het persoonlijke overstijgen, om mij als lezer te binden. Dat deed dit boek niet (ja, ik beweer dit wel in het verhaaltje dat ik bij dit boek op de BookCrossing-site zette, maar dat doe ik dus uit beleefdheid; daar moet ik eens vanaf, het is mij nog niet gelukt, ik houd me aan een ingewikkelde etiquette dat ik niet al te hard mag oordelen over een boek dat ik van een ander kreeg, al is het nog zo anoniem; onkritisch ben ik dan niet, maar er moet minimaal één positieve opmerking in een journal entry, al is ie uit m'n duim gezogen ...).
Het is een dun boek, ik had het toch zo uit kunnen lezen, ware het niet dat het zo bar slecht vanuit het Frans naar het Engels was vertaald. Werkelijk, niet te geloven, zo slecht. Er staan onbegrijpelijke zinnen in. Ik heb meestal toch een betekenis kunnen achterhalen, via het Frans, of dat de juiste was, weet ik natuurlijk niet. Facit: ik heb het niet uitgelezen. Ik zag het voor het laatst in De Brakke Grond. Bon voyage, livre!

Klik op de foto als je wilt lezen wat anderen ervan vonden.

Le Grand Meaulnes, Alain Fournier

In het kader van de januari-uitdaging ben ik in januari begonnen Le Grand Meaulnes van Alain Fournier te lezen. In het Frans, wat in mijn geval veel opzoeken en me verbijten betekent. Ik kan het niet uitstaan dat ik de Franse taal minder goed beheers dan bijvoorbeeld Engels. Frans lezen moet hier verandering in brengen. Het was misschien een wat ambitieuze keuze, maar toch zeker alle inspanning waard. Het volgende, minder hoog gegrepen boek kan zo alleen maar een nog plezierigere leeservaring brengen.
Vandaag had ik het uit. Eindelijk. Toch wel een "eindelijk"-gevoel. Allerlei nuances zijn mij ongetwijfeld ontgaan. Tegen het eind greep ik alsnog naar m'n literatuurlexikon voor een synopsis, om de moed erin te houden. De gedachte was dat het begrip sneller kwam als ik het verhaal in grote lijnen kende. Dat klopte, een beetje, de nuances bleven onveranderd een hele kluif en deels buiten begrip. Die stonden dan ook niet in de synopsis.
Ik ben vast van plan het Frans erin te houden. Het moet mogelijk zijn het zo beter onder de knie te krijgen.